Jimmy Can Fly!

  • Home
  • Jimmy
  • Crew
  • Testujemy
  • Kontakt
Temat relacji między dziećmi i psami jest bardzo kontrowersyjny. W Internecie krążą grafiki pokazujące, jak należy wchodzić z czworonogami w interakcje, można też przeczytać o mrożących krew w żyłach bliskich spotkaniach z obcymi maluchami, czy też pooglądać filmy lub zdjęcia, na których rodzic ewidentnie postradał zmysły i uważa, że zwierzak to najlepsza żywa zabawka (mimo że ten całym sobą pokazuje, że chciałby być gdzie indziej).

Mój Jim nie jest fanem obcych, ale kiedy jest zapięty na smycz zupełnie dla niego nie istnieją. Sprawa wygląda tak samo, gdy biega luzem i ma zajęcie, jednak kiedy ktoś do nas podchodzi zawsze mam oczy dookoła głowy. I wiecie co? Mimo wszystko, mam raczej pozytywne doświadczenia.


Kiedyś nie na żarty się przeraziłam. To było lato, Jim szedł trochę przede mną na smyczy, jednak nie na całej jej długości. Dookoła nie było ludzi... A przynajmniej tak myślałam. Kiedy wyszliśmy zza rogu znikąd zjawiły się dwie dziewczynki i w mgnieniu oka obie przykleiły się do psa. Jedna bez najmniejszej obawy złapała go za szyję i wtuliła się w białe futro, tuż przy głowie. Byłam tak zaskoczona, że nie wiedziałam, co robić. Z głupią miną rozejrzałam się za rodzicami z myślą, że w miły sposób zwrócę im uwagę, bo takie zachowanie może się kiedyś źle skończyć. Okazało się, że stali nieopodal, ale rozmawiali w zupełnie obcym języku i odpuściłam. Jim kompletnie olał dzieci, a one tak szybko, jak się pojawiły, tak szybko straciły zainteresowanie i sobie poszły. To chyba najmniej przyjemne spotkanie.

Druga z historii też rozgrywała się na smyczy. Wszystko działo się ekstremalnie szybko. Słuchałam muzyki i usłyszałam nagle głośne "Uwaga", jednak nim zarejestrowałam, na co mam uważać, młody kolarz wjechał prosto miedzy psa a mnie, zahaczył szyją o smycz i runął na ziemię. Nigdy wcześniej nic takiego mnie nie spotkało i byłam w szoku, że wcale nie tak małe dziecko zrobiło coś równie głupiego i nie pomyślało, że nie ma szans, żeby przejechać pod smyczą, czy żeby ta... magicznie zniknęła. Pamiętam tylko, że z jednej strony miałam spore wyrzuty sumienia, że akurat "przez nas" zaliczył wywrotkę, z drugiej ucieszyłam się, że trafił akurat na Jima. Inny pies mógłby skoczyć na leżące dziecko (dla zabawy) czy nawet wystraszyć się i zaatakować.

Dzieci często chcą głaskać J, pozwalam im na to, chociaż informuję, że zazwyczaj nie bardzo go to interesuje. Całkiem niedawno zrobiło mi się jednak naprawdę przykro z tego powodu. Czekaliśmy pod centrum handlowym na znajomą. Podszedł do nas chłopiec, grzecznie zapytał, czy można się przywitać, więc pozwoliłam. Jim za to robił wszystko, żeby tylko nie stracić z pola widzenia drzwi do Galerii (ma tak, jak na kogoś czeka) i zwinnie odsuwał się to w prawo, to w lewo, żeby chłopiec mu nie zasłaniał i w gruncie rzeczy właściwie nieświadomie nie dał się pogłaskać. Dzieciak dał za wygraną i zrobił tak smutną minę, że naprawdę było mi szkoda, że mam psiego gbura.

Innym razem, latem, Jim skakał do wody i pływał za piłką. Podeszły do nas dwie mamy z chłopcami, którzy nie byli szczególnie zainteresowane psem, panie za to z zaciekawieniem się nam przyglądały. Trochę porozmawiałyśmy i powiedziałam, że Jim ma mnóstwo energii i mógłby tak cały dzień biegać za zabawkami. Jedna z mam stwierdziła, że to zupełnie jak ich dzieci, ale niestety na zmęczenie ich nie ma tak łatwego sposobu. Słowo daję, że wyglądała, jakby było jej szkoda, że nie jest na moim miejscu :d


Z cyklu "fajni opiekunowie". Ostatnio przy przedszkolu mijaliśmy dwie rozbrykane dziewczynki, które były pod opieką starszej kobiety. Nie nastawiam się od razu na problemy, bo raczej nikt się wobec mnie chamsko nie zachowuje, ale zawsze może się zdarzyć, że usłyszę pretensję o coś związanego z psem. Pani zauważyła Jima, rzuciła okiem na dzieciaki i upomniała je stanowczo, żeby tak nie skakały, bo piesek się boi. Może i głupie, ale zrobiło mi się miło, że można patrzeć dalej niż na czubek własnego nosa (chociaż dzieci nam w ogóle nie przeszkadzały) :)

Tego lata zdarzyło się, że mój zwierzak przez prawie pół godziny bawił się z dzieciarnią na osiedlu. Dwie starsze dziewczynki podeszły z pytaniem, jak pies się nazywa i czy można się przywitać. A potem pojawiły się inne dzieci i się zaczęło. Usłyszałam historie o psach w ich rodzinie, każdy chciał rzucać frisbee, oglądać sztuczki i głaskać. Dla Jima to w sumie nie problem, za to ja przekonałam się, że do małych ludzi nie wszystko dociera. Niby rozumiały, że teraz robimy przerwę, pies się kładzie i odpoczywa, ale zaraz ktoś znów baaaardzo chciał się pobawić i łapał za zabawkę, zachęcając Jima do łapania. Uciekliśmy, jak tylko straciłam kontrolę nad stadem, ale nie wspominam źle tego spotkania.

Parę lat temu podczas spaceru mijaliśmy mamę z synkiem. Chłopiec długo przyglądał się Jimowi i w końcu powiedział rodzicielce, że... ten piesek jest brudny. Mama zaczęła go uciszać i odpowiedziała, że on ma tylko taki kolor :D


A Wam obce dzieci utrudniają życie czy wręcz przeciwnie?
  • 3 Comments
Wychodzisz na nocny spacer ze swoją dwójką, drogę przecina ci para z TTB. Mając świadomość, że twój pies nie należy do przyjaznych zatrzymujesz się, aby ludzie, którzy zmierzają w kierunku najbliższej bramy, mogli spokojnie was minąć. Kto tu zawinił?


Jak dla mnie - nikt. Logicznym jest, że w takiej sytuacji (z punktu widzenia właścicielki amstaffa) jestem wdzięczna, że druga strona daje przestrzeń i przechodzę obok bez słowa. Najwyraźniej można moją postawę odczytywać dwojako, czego się nie spodziewałam - pani zatrzymała się i w zamian za uprzejmość usłyszałam, że "Amstaffy połykają w całości" i "Ojej, nie utrzymam go". Zaczęłam więc tłumaczyć z daleka, że to mój pies ma problem, jednak zmiany tonu się nie doczekałam, wolnej drogi również. Pani po chwili zdecydowała się na krok w naszą stronę (why?), a spokojny dotąd amstaff przypuścił szarżę na moje psy. Opiekunka została szarpnięta w przód, prawie upadając złapała partnera za rękę, oboje próbowali utrzymać zwierzaka i udało się im go ostatecznie odciągnąć. Teraz już kozaczenie się skończyło, smycz psa została skrócona, a para umknęła do bramy. Kobieta mruczy na koniec coś pod nosem, jakby faktycznie nie spodziewała się reakcji swojego pupila. Cyrk.

Do dziś nie wiem, czemu to wszystko miało służyć. Rozumiem, że wielu właścicieli TTB spotyka się z ogromną niechęcią środowiska. Rozumiem, że są wrażliwi (przewrażliwieni?) na tym punkcie. Ale osobiście gdzieś mam to, że ktoś chce mi udowodnić, że jego pies jest super. Serio, nie interesuje mnie to, za to bardzo drażni. Nie mam uprzedzeń, absolutnie nie winię psa (był grzeczny, póki nie wkroczyła do akcji wojownicza opiekunka) czy rasy (bo mógł być przedstawicielem każdej innej), nie rzuciłam żadnego nieprzyjemnego komentarza, dlaczego więc ktoś w ogóle rozpoczyna tego typu dyskusję? Wydaje mi się, że problem tkwi w braku pokory i dziwnym poczuciu, że jak od nas "stronią", to trzeba im wygarnąć. Bo jak to tak, mieć jakieś ale do MOJEGO psa? Jak to tak minąć bez słowa? No nie da się. Trzeba przygadać temu drugiemu.

Rzadko zdarza się, że ktoś schodzi z drogi na nasz widok, ale na pewno mam za sobą tego typu doświadczenia. Nigdy nie poczułam się urażona z tego powodu, bo sama wiem, jak wiele może być przyczyn podobnego zachowania. Prawdę mówiąc dla mnie to uprzejmy gest ze strony drugiej osoby (o ile sobie nie złorzeczy pod nosem w moim kierunku, bo to chamstwo), który odwzajemniam uśmiechem - nie wnikam dlaczego, nie obruszam się, bo ostatecznie mam święty spokój. Ale widocznie i tak źle, i tak niedobrze.


  • 4 Comments
Ostatnio blog często przechodzi liczne transformacje, bo nie mogę się zdecydować na jeden szablon. Przy okazji porządkowania elementów natknęłam się na blogi znajomych, które nie są aktualizowane już od lat. Na fali sentymentalizmu przejrzałam mnóstwo starych stronek i postanowiłam zrekonstruować moją "drogę" jako blogera. Jeśli ktoś również może pochwalić się ponad dziesięcioletnim stażem, to może odnajdzie tu także swoje początki ;)

Kwiecień 2013
Zaczynałam od portalu BLOG.ONET.PL, ale nie pamiętam, co na tej platformie wyczyniałam. Na pewno była wtedy ze mną tylko Bona i miała przypuszczalnie... 4 lata? Został mi w pamięci jedynie niebieski szablon przeładowany grafiką, nie wiem nawet, czy ostatecznie powstały w tym miejscu chociaż trzy wpisy. Jeśli kiedyś również cicho wzdychaliście nad profesjonalizmem Chartykas (istniejącym od 2005), to możemy przybić sobie wirtualną piątkę.

Natomiast miejscem, w które naprawdę włożyłam sporo serca, był blog na PIES.PL. Nie odwiedzałam portalu całe wieki i nie wiem, czy wciąż można prowadzić na niej blogi, ale lata temu mnóstwo psiarzy tworzyło tam swoje pamiętniki. Właśnie - pamiętniki! Jestem osobą, która głęboko tkwi w tradycji pisania notek z życia i chyba widać, że na jimmycanfly mało jest poradników, recenzji czy - co tu ukrywać - postów, w których przekazuję jakąś wiedzę. Na pies.pl wielu z nas po prostu wstawiało foteczki, pisało co tam słychać czy wrzucało króciutkie filmiki nagrane komórką. Ja posunęłam się trochę dalej i inspirując się dobrą znajomą, starałam się urozmaicić treść stronki - dodawałam na przykład wywiady z innymi blogerami. Dobrze wspominam ten nacisk na "profesjonalizm" w mocno nastoletnim wieku ;) 

Następnie nastąpiło przeniesienie na BLOX.PL, który zdradzałam z DOGOMANIĄ, kiedy zaadoptowałam Jimmy'ego. Blog na bloxie nie różnił się bardzo od tego, poza faktem, że miał nieduże grono stałych odbiorców. Wiedziałam czyich komentarzy mogę się spodziewać, gdyż w moim odczuciu społeczność psich blogerów (na bloxie oczywiście) nie była wówczas duża i w miarę się znaliśmy. Z wieloma ludźmi miałam też kontakt 'pozablogowy' - na przykład dzięki Gadu-Gadu. Zawsze chętnie wpadałam wówczas na Gerucynologique, Psi blog, WenaBC czy Blog Uny.

Warto też zauważyć, że wtedy - moim zdaniem - królowały fora. Ja jestem jednak osobą z tendencjami raczej do rozpisywania się "raz na jakiś czas", niż systematycznego tworzenia krótkich form, dlatego moje odpisywanie, nawet we we własnych tematach, pozostawiało wiele do życzenia... Niemniej uwielbiam czytać fora (ulubionym było oczywiście forum border collie, które już praktycznie padło) i szkoda mi trochę, że większość dyskusji dzisiaj przenosi się na Facebooka.
W 2012 przeniosłam się na BLOGGERa i od tego momentu jestem już tutaj. I chyba zostanę. Mam za sobą krótką karierę na WORDPRESS, ale jakoś nie potrafiłam oswoić się z interfejsem i ówczesnymi ograniczeniami w kwestii tworzenia szablonu. Blogger całkiem mi odpowiada, poza tym szkoda byłoby przekreślać te 6 ostatnich lat, odcinać się od starych wpisów. Jeśli chodzi o stronki, które są aktywne i czytam je od lat, bądź utkwiły mi w pamięci, a już nie działają, będą to na pewno Psi kawałek internetu, Boorki bloog, Bordercoach, Jimmy&Flai's Blog, ArkaBC czy Kjuu.

Lato 2017
Pamiętacie swoje debiuty? Może nawet kojarzycie mój i "znamy się" od dłuższego czasu? ;)
  • 21 Comments
Na blogu pisałam już kiedyś o typach psiarzy. Notka stworzona była z przymrużeniem oka, bez wątpienia jednak wynika z niej, że psiarze są grupą, którą nie tylko zewnętrzne środowisko odbiera raczej ambiwalentnie, ale też, że my sami nie oceniamy siebie jednoznacznie. Z niesamowitą zajadłością lubimy zarzucać sobie nawzajem zerową wiedzę na temat opieki nad psami, wtykać nos w nieswoje sprawy i nadmiernie analizować życie ludzi, z którymi tak naprawdę nic nas nie łączy.


Najlepszym miejscem na rozpętanie dramy jest oczywiście Internet, gdzie można pokłócić się o to, że ktoś, zamiast kliknąć coś w stylu "Otrzymuj powiadomienia", wstawił pod postem kropkę (tak, wiem, że dotyczy to każdego tematu, nie tylko psiego). Oczywiście głupotą jest ocenianie całego środowiska przez pryzmat wirtualnej rzeczywistości i sama raczej gorzko uśmiecham się na widok posta, zwiastującego tzw. shitstorm, niż faktycznie się nią przejmuję. Odpowiedzi czytam bardziej z ciekawości, ale odpuszczam, gdy dostrzegam stale goszczące przy okazji takich  "dyskusji" nazwiska - mam już pewność, że oto przybyła ekipa od zadym i nie wyciągnę z wpisu kompletnie nic. Myślę, że każdy z nas wystawia sobie opinię wypowiedziami i niezwykle szanuję osoby, które potrafią kulturalnie wyrazić swoje zdanie (a wiem, że zachowanie spokoju nie jest łatwe, gdy trzeba po raz setny powtarzać oczywistości i zwyczajnie znosić głupotę innych - "powiedział psiarz" :D).

Wszyscy zatem wiemy, że są z nami - psiarzami - problemy i - według świata zewnętrznego - postrzegamy duet "ja i mój pies" za pępek świata. Dla odmiany, chciałabym w tym momencie nieco ocieplić wizerunek. Czy to prawda, że potrafimy jedynie uprzykrzać sobie wzajemnie życie i spacery?


Uważam, że nie. Przynajmniej z moich doświadczeń wynika, że nie jest to cecha ogółu. Może to kwestia miejsca zamieszkania, może miejsca spacerów, ja jednak częściej spotykam ludzi, którzy są naprawdę w porządku. Większość opiekunów stara się pilnować swoich towarzyszy, powiem więcej - potrafią powiedzieć "Sorry, to moja wina", a nie rzucić chamskim tekstem w moją stronę i odwrócić kota ogonem. Podczas spacerów generalnie rzadko wdaję się w dyskusję, ale jeśli już się to stanie, widzę w rozmówcach dużą sympatię nie tylko do własnego zwierzęcia, ale również do czyjegoś. Każdy, kto do mnie podchodzi (z różnych powodów), zawsze zapyta o Jima (królują pytania o rasę, a potem o to, gdzie on ma ogon ;). Chociaż wygląda on jak puchata owca, nikt nie głaszcze go bez pytania, nie pcha rąk, nie przywołuje natrętnie wbrew mojej woli. Inaczej było z Boną - zawsze zwracała uwagę, ludzie chcieli się z nią witać, dotknąć, przytulić, nawet zrobić sobie zdjęcie, ale też nie pamiętam, by kiedykolwiek było to dla mnie i dla niej szczególnie uciążliwe. Przypadków, kiedy druga osoba podchodziła w celu rozpoczęcia kłótni, również nie potrafię przywołać. Ponarzekać mogę jedynie na tych, których psy próbują do nas podbiegać (często odwołując się, ale jednak podchodząc), lecz nigdy nie zdarzyło się, żeby ktoś na nasz widok perfidnie spuścił ze smyczy zwierzaka, który faktycznie miał złe zamiary.


W moim mieście dostrzegam spory postęp w podejściu do wychowania czworonogów i zachowaniu ich opiekunów. W lokalnych psiarzach widzę dużą otwartość w związku z psimi tematami. Potrafią zupełnie obcej osobie opowiedzieć historię swoich zwierzaków czy autentycznie rozczulić się na wspomnienie o towarzyszu sprzed lat. Nawet ja, będąc odludkiem, który nie przepada za formą "small talk", mogę całkiem swobodnie opowiadać o mojej codzienności z czworonogami. Ba, nawet poświęcę komuś CAŁE pół godziny ;) Czuję, że łączy nas pasja, a wówczas nie mam wrażenia, że zanudzam drugą osobę kompletnie obcym jej tematem. To właśnie wydaje mi się cenne w naszej "psiarskiej" społeczności.

Mam wrażenie, że wszelka życzliwość zanika, gdy (pomijając uzasadnione reakcje, kiedy mierzymy się z chamstwem) psiarz ma okazję spotkać się z drugim psiarzem właśnie w Internecie. Można odnieść wrażenie, że tutaj nikt nikogo nie lubi. To tutaj, na rożnego rodzaju grupach, tworzą się wrogo nastawione do siebie "obozy", tutaj każdy może pisać o drugiej osobie co mu się żywnie podoba (a jako, że się niezbyt lubimy, to znajdą się sojusznicy, potwierdzający wszelkie brednie), tutaj nikt nikomu nie wybaczy pomyłki, bo zawsze ma pod ręką screena, który pogrąży oponenta, wreszcie - tu można zmieszać z błotem każdego, kto ma inne poglądy.

Uważam się za psiarza i lubię psiarzy w realu. "W realu" jest tu kluczowym określeniem. Nie przepadam za psiarzami w Internecie - za naszym czepialstwem, chęcią do robienia zadym i wykorzystywaniem każdego pretekstu do takowych. Wtrącaniem się w życie innych z "dobrymi radami", za którymi często stoi chamstwo, a nie chęć pomocy. Sprzedawaniem szerokiemu gronu ciekawostek z życia osoby, z którą dziś prowadzi się wojnę, ale niegdyś trzymało się sztamę i przyklaskiwało jej poczynaniom. Przykrym jest, że na żywo, przy okazji wystaw czy imprez sportowych, potrafimy obojętnie się mijać bądź silić na życzliwości, udawać, że wszystko jest w porządku, by dopiero w Internecie rozpoczynać pyskówki.

 A Wy jakie macie zdanie na temat środowiska? Czujecie się jego częścią, czy raczej stronicie od towarzystwa psiarzy?

  • 8 Comments
To, co tutaj napiszę, nie ma być żadnym wyznacznikiem dobrego bloga (jaki tam ze mnie autorytet w tej dziedzinie?). Chciałabym jednak podzielić się z Wami tym, co przyciąga mnie na Wasze strony i może w ten sposób dotrzeć do kolejnych, które będę czytać z przyjemnością ;)



1. PRZEJRZYSTOŚĆ

Bardzo lubię uporządkowane, schludne blogi - nie podoba mi się przesada. Zakrawa to trochę o docenianie przede wszystkim minimalizmu w szablonach, ale nie zawsze tak jest - zachwycam się również dopracowanymi, "obrazkowymi" i kolorowymi szatami graficznymi, jeśli każdy składający się na nie element ze sobą współgra. Przede wszystkim nic nie powinno utrudniać czytania i przysłaniać treści - tekst musi być odpowiednio zaprezentowany, gdyż (dla mnie) jest najważniejszym aspektem bloga. Uważam też, że estetyczny i dobry szablon można stworzyć nawet bez użycia skomplikowanych kodów i programów, a jedynie z pomocą projektanta, oferowanego przez platformę blogger.com.


2. PISOWNIA I TREŚĆ

To mój konik ;) Na blogu z postami pisanymi poprawną polszczyzną potrafię spędzić sporo czasu - zagłębiam się nawet w archiwum i czytam stare wpisy. Uwielbiam czytać notki, w których narracja jest ciekawie prowadzona, a autor ma swój własny styl wypowiedzi. Nie przeraża mnie, jeśli przy okazji wpisy są naprawdę długie - sama mam tendencje do tworzenia notek-gigantów, lubię to także u innych blogerów.


3. ZDJĘCIA

Ładne fotografie zawsze przyciągają moją uwagę, nawet, jeśli nie są wykonane przez profesjonalistów czy przy pomocy profesjonalnego sprzętu. Przyznam, że "przypadkowe" fotki strzelone telefonem, bez dbałości o jakikolwiek efekt wizualny (chociażby odpowiednią perspektywę), zwykle mnie odrzucają, chociaż oczywiście rzadko zdarza się, że nie przeczytam z tego powodu wartościowej notki. Nie mam nic przeciwko postom, w których zdjęć jest dużo, bo lubię je oglądać (sama kiedyś tworzyłam wpisy, w których były tylko zdjęcia), ale jeśli treść jest wyjątkowo obszerna, a zdjęć "drugie tyle", to zdarza mi się przewijać je bez oglądania.


4. RECENZJE, RECENZJE, RECENZJE...

Cieszę się, że psiarze pokazują innym dobra, jakie oferują nam producenci. Zwykle jednak nudzą mnie posty, w których znajdują się przydługie recenzje, w większości powielające informacje znajdujące się na dziesięciu innych blogach, bo kopiowane ze strony producenta. Recenzje trzeba umieć pisać (dlatego sama nie podejmuję się tego zbyt często :P), jeśli faktycznie mają zachęcać bądź zniechęcać do zakupu danego produktu. Gdy się na jakąś natknę, cenię sobie staranne wyszczególnienie najważniejszych elementów, tak, bym mogła bez trudu znaleźć to, co akurat mnie zainteresuje. Za najciekawszą część uznaję zdanie autora i uważam, że powinno być szczerze - tylko w ten sposób naprawdę pokazujemy, co dla nas - psiarzy - jest atrakcyjnym i pożądanym towarem.


5. INICJATYWA

Wszelkie posty z kategorii "Do It Yourself" (lub inne poradniki) odbieram jako bardzo fajną inicjatywę blogerów. Do czasu, gdy nie polegają na bezmyślnym kopiowaniu z książek czy innych stron treści, wobec których tak naprawdę nie zajmujemy żadnego stanowiska. Bardzo lubię czytać notki, w których autor dzieli się tajnikami wykonywania czegoś niebanalnego, lub ciekawostkami znalezionymi podczas przeglądania Internetu. Jeśli jest jednocześnie otwarty na dyskusję i krytykę, to chwała mu za to ;)


6. INDYWIDUALIZM

Fajnie znaleźć się w miejscu, w którym autor szczerze przedstawia własne zdanie. Na blogu każdy ma prawo pisać to, co mu się żywnie podoba i szanuję opinię odmienną od mojej. Nie lubię za to, gdy na konkretny temat jest 'boom' i nagle na odwiedzanych przeze mnie stronach bezmyślnie powielane są poglądy autorytetów, które autor "gdzieś tam i kiedyś widział"*. Pod pojęciem indywidualizmu kryje się też oryginalność. Inspirowanie się jest dobre, kopiowanie złe. Słabym jest wzorowanie się do tego stopnia, że nasze "dzieło" zaczyna być odzwierciedleniem pracy innej osoby, z jedynie niewielkimi różnicami. Naprawdę nie potrzeba dużo, żeby wymyślić coś nowego, może nawet fajniejszego od pierwowzoru (ale oczywiście - nic na siłę).
Jest coś jeszcze, co pasuje mi do tego punktu. Chętnie odwiedzam blogi, które mają "swój klimat", a ich autorzy nie ukrywają się przed czytelnikami i dają poznać także od strony prywatnej. Są strony, które śledzę od lat, bo naprawdę lubię konkretnych blogerów - ciekawi mnie, co mają do powiedzenia, albo jak rozwija się relacja z ich psem. Myślę tu przede wszystkim o osobach znanych mi z innych źródeł - jakiegoś psiego forum albo popularnej niegdyś platformy (kto pamięta blogi na pies.pl?). Wiem, trochę to sentymentalne, ale cóż... Tak już mam.


* Za to włączanie się w różnego rodzaju blogowe inicjatywy mi się podoba (choć sama rzadko się angażuję), ponieważ często mogą zrobić dużo dobrego, np. promować ważne akcje.

Z ręką na sercu mogę przyznać, że sama spełniam tylko część z powyższych "kryteriów", ale uważam, że "da się" nas czytać ;)

  • 7 Comments
To hasło, które z pewnością każdy z nas w życiu słyszał. Szczególnie często spotykałam się z nim na forach dotyczących szkolenia psów, gdzie zauważalna jest tendencja do przypisywania wszelkich psich problemów behawioralnych zaniedbaniu przewodnika. Kwestię tego, na ile zabieg ten jest uzasadniony, w tym miejscu pominę, zainteresowało mnie coś innego - adekwatność powiedzenia "jaki pan, taki kram". Jaki pan, taki... pies? Czy może odwrotnie?


Zdarza mi się zastanawiać nad tym, co ludzie (głównie ci, których widuję na spacerach) sądzą o mnie, patrząc na mojego Jima - bo przecież "pies upodabnia się do właściciela". A może - czego spodziewają się, patrząc na mnie, a nie znajdują w moim zwierzaku?

Po pierwsze - odludek. Na spacerach do nikogo nie podchodzę, ba, ja jeszcze odchodzę, kiedy ktoś się zbliża :D Najczęściej spaceruję sama, słuchając muzyki czy rozmawiając z psem. Jim z kolei nie przepada za przypadkowymi spotkaniami. Kto od kogo przejął? Chyba nasza cecha wspólna.

Po drugie - roztargnienie. Kiedy zaczynam trening rzucam rzeczy "gdzie bądź" - zdarza się, że po paru godzinach muszę cofać się w poszukiwaniu smyczy, zostawionej gdzieś w trawie. Nauczyłam się już dokładnego sprawdzania, czy wszystkie zabawki lub aparat są na miejscu, ale incydenty ze smyczą mam całkiem często. Jim sprawuje się tutaj dużo lepiej, ale zdarza mu się, że wróci z jeziora bez aportu. Poza tym, przez 1/3 czasu patrzy się w niebo, przez co wygląda na roztargnionego. Raczej cecha typowo moja ;)

Po trzecie - nerwowość, co w połączeniu z roztargnieniem wygląda dosyć... żałośnie. Jestem typem panikarza i często staram się wyprzedzić fakty, co rzadko wpływa korzystnie na sytuację. Przez to mam tendencję do demonizowania własnego psa, żeby tak naprawdę mieć święty spokój. Jim na spacerze jest psem bardzo impulsywnym, wszędzie go pełno i nie zawsze potrafi utrzymać emocje na wodzy. Równie często, co ja, uprzedza reakcję innych, przez co sprawia okropne pierwsze wrażenie. Wydaje mi się, że w tej kwestii wpadliśmy w błędne koło. Ja stresuję się, bo wiem, na co go stać, on stresuje się, bo wie, że ja się stresuję... Poza tym, oboje nie lubimy przebywać w tłumie i bardzo szybko się poruszamy, kiedy przyjdzie nam się zmierzyć się z masą ludzi. Nasza wspólna cecha, niewątpliwie.

Po czwarte - przyjazne nastawienie. Nie budzi we mnie wątpliwości, że choćbym się starała, nie mogę wyglądać groźnie, po prostu nie mogę :P Zwykle uśmiecham się i skłaniam się ku uprzejmości w odnoszeniu się do drugiej osoby, nawet, jeśli jej obecność nie jest mi niezbędna do szczęścia. Zawsze zamienię parę zdań i nie pożegnam nikogo chamską odzywką (czasami by się przydało). Z tego względu ludzie podchodzą i zagadują, oczekując się, że jesteśmy fajną parą. Jim też nie może sprawiać wrażenia groźnego - wygląda jak puchata, biała owca. Z tym, że on nie jest już taki miły - nie ma problemu z opędzaniem się od towarzystwa. A więc - cecha moja, pies przejął pozornie ;) Niemniej, jest w niej coś wspólnego - dobieramy sobie często specyficznych kumpli.

 Po piąte - przewrażliwionie aka strach. Przyznaję, że można odnieść takie wrażenie, kiedy widząc na horyzoncie nawet małego psa, od razu łapię swojego - wygląda to, jakbym bała się, że zrobi krzywdę mojemu (padają oczywiście zapewnienia, że tamten nie jest groźny). Mylne to wrażenie, gdyż nie do końca chodzi tu o bezpieczeństwo Jima, raczej asekuracyjne zapewnienie sobie nad nim większej kontroli. Lękliwość to akurat w 100% cecha Jima i jeśli wyglądam, jakbym ją podzielała, to z pewnością przejęłam ją po nim.

Po szóste - aktywność. Ani ja, ani on nie umieramy z nudów, jeśli nie zapewni się nam przez cały dzień (a nawet parę dni) zajęcia, ale nie wyobrażam sobie spaceru, podczas którego nie robimy nic. Oboje jesteśmy podczas wyjść aktywni, on domaga się czegokolwiek, każde sięgnięcie do torby zostanie zarejestrowane. Ja natomiast czuję potrzebę spacerowania dłużej, niż godzinę i nie potrafię wychodzić na piętnastominutowe spacery (a jeśli - zrobię trening). Także - oboje tak mamy.

To wszystko, co przychodzi mi do głowy, jeśli chodzi o nasz wizerunek spacerowy. Jak widać, parę rzeczy współgra, nie jesteśmy jednak idealnie zgranym teamem, który we wszystkim się zgadza.


Pozdrawiamy,
B & A &J
  • 5 Comments
Dlaczego psiarz kupuje na zapas i na co mu parę takich samych zabawek?

Od czasu do czasu lubię kupić coś nowego. Z zabawek do szaprania mieliśmy tylko piłki, pojawił się więc pomysł zakupienia jakiegoś wypasionego szarpaka. Z oferty zaufanego źródła wybrałam takiego właśnie super futrzaka...


Pies oszalał na jego punkcie, ale pojawił się "mały" problem - woli bawić się kudłami, niż piłką. Może piłka mu nie pasuje (w końcu nigdy takiej nie miał, to pierwszy sum-plast)?


Otóż nie. Tak lepiej. Cieszy bardziej.

PS Nie, nie urwała się podczas szarpania... A Jimmy nigdy nie niszczy i nie kradnie.
  • 2 Comments
Często na blogu żalę się, jak to ciężko czasami bywa z Jimsem i jego nietypowym charakterem, jak bardzo jesteśmy z tego powodu "wycofani", odosobnieni i tak dalej... Chyba nigdy nie pojawił się tutaj post, w którym nie napisałabym, że coś z nim nie tak (nawet w tym nie należy spodziewać się samych superlatyw), a więc ktoś, kto nigdy nie miał z nim do czynienia może pomyśleć, że z nim "wszystko nie tak". Cóż, należy się sprostowanie i rehabilitacja, bo zdaję sobie sprawę, że jestem wobec niego bardzo krytyczna i mam raczej skłonności do koncentrowania się na tych negatywnych cechach. A przecież Jimmy, który notabene skończył w tym miesiącu siedem lat, jest po prostu... wyjątkowy.

Poważnie, nie znam drugiego takiego psa. Zawsze śmieję się, że jest jedyny taki na świecie. Co prawda głównie dlatego, że nie spotkałam jeszcze tak specyficznego (w znaczeniu pejoratywnym, niestety) czworonoga, ale też przez wzgląd na to, że wszystko, co sobą reprezentuje poza byciem nieprzewidywalnym strachulcem często sprawia, że wręcz nie mogę uwierzyć, że w jednym psie może istnieć tyle sprzeczności. Często mówię, że on się boi, on nie lubi, on nie chce. Pora to odwrócić! :) Postaram się wypisać przede wszystkim te wyjątkowe z mojego punktu widzenia aspekty, które niekoniecznie widuję u wszystkich psów.

Cechą, którą w nim uwielbiam, jest słuchanie. I nie chodzi o to, że jest (i czy jest ;) posłuszny, mam na myśli chęć słuchania tego, co mówię do niego ot tak. Kiedy się odzywam, zawsze zwraca na mnie uwagę, nawet jeśli śpi, to mogę spodziewać się rychłego przebudzenia, uniesienia głowy i pytającego spojrzenia. Są słowa wzbudzające w nim duże zainteresowanie, łączące się z charakterystycznym head tiltem, dotyczące wartości takich jak piłeczka, frisbee, chcesz?, ale reaguje w taki sposób też na co?, halo, popatrz, a nawet całe sentencje, jak "Wiesz kto dzisiaj przyjdzie?". Momentami mam wrażenie, że on po prostu rozumie co się do niego mówi, rozróżnia sensy wyrazów, chociaż przecież tak nie jest. Właśnie z tego względu mówię do psa naprawdę dużo - informuję gdzie skręcimy, gdzie zaraz pójdziemy, kogo zaraz zobaczy...

Za kolejną zaletę uważam pewne "wbudowane" zachowania, które można łączyć z łatwością uczenia się. I niekoniecznie chodzi o szybkie pojmowanie tego, co tłumaczę, ale jakąś wrodzoną zdolność do prezentowania pewnych czynności dokładnie tak, jak powinny one wyglądać. Przykład - nauka vaultów. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek próbowała krok po kroku nakierowywać go na ich właściwe wykonywanie (a nawet jeśli, to nie wyszło), on w pewnym momencie po prostu się odbił, kiedy poklepałam się po boku. Podobnie "po prostu" zaczął ładnie skakać po frisbee, wykonywać flipy - wystarczyło, że ja dobrze zrealizowałam swoją część pracy, a resztę on po prostu wiedział. Przy nauce komend wystarczy drobna, ale jasna wskazówka, by pojął jak finalnie ma ona wyglądać. Oczywiście to nie reguła, ale bardzo dużo daje od siebie i to sam z siebie.

Ponadto, cudownie reaguje na wszelakich domowników. Nigdy nie było najmniejszych problemów w kontaktach z Boną (a przynajmniej nie z jego strony), kotami, szczurami. Oczywiście, że czasami zaczepia koty, gdy one tego wyraźnie nie chcą, ale nie zdarzyło mu się przejawianie agresji w stosunku do nich, podobnie jak wobec gryzoni czy też ludzkiej części rodziny. W warunkach domowych jest totalnym pacyfistą, zawsze schodzi z drogi i respektuje czyjeś zdanie.

Ma fantastycznie działający przycisk "on/off". W pomieszczeniach, zarówno jego prywatnych, jak i w tych odwiedzanych przy różnych okazjach, psa po prostu nie ma. Zazwyczaj gdzieś leży i nie wymusza uwagi, czasami przynosi swoje zabawki, ale zdarza się to kiedy ktoś go zaczepia i wprawia w zabawowy nastrój. Bywa, że szczeka na coś, ale nie jest typem, który będzie stał pod drzwiami i reagował na każdy ruch na klatce schodowej. Z tego też względu czuję, że mogę wziąć go ze sobą wszędzie (o ile nie będzie tam głośno), bo nie będzie przeszkadzał innym.

Zachowuje się niczym psi aktor. Kiedy pada polecenie "szukaj", biega po całym mieszkaniu zaaferowany,  wącha wszystko - nawet ściany, na których oczywiście nikt nie mógł schować żadnego przedmiotu. Minę zbitego psa ma przez większość swojego życia, jednak wystarczy powiedzieć do niego coś przejmującym tonem, by wyglądał niczym z plakatów o krzywdzonych istotach. Jeśli oznajmi się mu, że "psa boli łapka", będzie całym sobą pokazywał, że właśnie tak jest, chociaż z łapą wszystko w porządku. Mimikę ma niesamowitą (na co dużo osób zwraca uwagę), samym wyrazem pyska jest w stanie wyrazić bardzo dużo (patrz: zdjęcie po prawej). Czasami odnoszę wrażenie, że pewne zachowania przejawia tylko dlatego, że widzi, że mnie bawią. Lubuje się w różnych schematach - na przykład każde rzucenie się na miotłę (uwielbia za nią ganiać, jeśli tylko mu się na to pozwoli) musi być poprzedzone wysokim wyskokiem w jej kierunku :P

Jest moim cieniem, o czym pisałam już wielokrotnie. Uwielbia się meldować, kładąc przy mnie głowę, czy to na moich kolanach, czy na łóżku. Chodzi za mną do różnych pomieszczeń, a jeśli go nie wpuszczę, będzie spał pod drzwiami. Wiąże się to również z leżeniem zawsze w niewłaściwym miejscu, blokowaniem mojego krzesła, odwiedzinami w łazience, gdy nie zamknę jej za sobą, generalnie Jimsem wiecznie "pod nogami". A przy tym - u psa nie stwierdzono lęku separacyjnego, więc mimo bycia maminsynkiem, potrafi się kontrolować.

Nie ma dla niego żadnych barier fizycznych, co jest nieco dziwne, zważywszy na jego zamknięcie w sobie. Nie jest przewrażliwiony na punkcie swojego ciała, jeśli się uszkodzi zazwyczaj nie daje żadnych oznak. Pozwala ze sobą zrobić wszystko, nie jest niedotykalski, chociaż nie należy do psów, które wymuszają głaskanie. Jeśli uprze się, że znajdzie się dla niego miejsce na łóżku, potrafi wpasować się w każdą przestrzeń, przy czym nie widzi nic złego w położeniu się na człowieku. To zawsze dziwi naszych gości, bo do wszystkich podchodzi z dużą dozą ostrożności, natomiast kiedy siedzą obok, nie jest dla niego czymś nienaturalnym oparcie na ich kolanach głowy czy położenie na nich łap. Chyba nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest całkiem sporym psem. Być może wpływa to też na fakt, że nie istnieją dla niego ograniczenia, ma duże możliwości fizyczne - wszędzie wejdzie, wysoko skacze, nie boi się wchodzenia np. na drzewo, nie przerażają go też gabaryty innych psów.

Kiedy da się mu szansę, pokazuje swoje prawdziwe, nieszkodliwe "ja" ;) Jeśli ktoś kucnie obok, pozwoli mu poznać się z takiego punktu widzenia, znika jego nieprzyjazne nastawienie, staje się tylko przestraszonym, malutkim Jimsem, gotowym rozdawać buziaki.

Poza tym... wygląda przeuroczo, kiedy śpi :D



A Wasze psy? Mają coś takiego, co czyni je jedynymi w swoim rodzaju? 

Pozdrawiamy,
B & A & J
  • 2 Comments

Chociaż środowisko psiarzy zrzesza ludzi o podobnej pasji, trudno uznać je za grupę o jednolitej strukturze. Jest ono gronem miłośników o różnych poglądach na kwestię wyboru psa, jego wychowania, metod szkolenia, podejścia do niego - podczas dyskusji często można dostrzec tworzenie się wręcz opozycyjnych obozów, które zawzięcie sprzeczać się będą o to, która ze stron ma rację. Z takimi zachowaniami nie spotykamy się jedynie w Internecie (chociaż tam wykłócanie się przychodzi z łatwością, gdyż nikt tak naprawdę nie zweryfikuje prawdziwości naszych słów), ale także (a może przede wszystkim) w świecie realnym, podczas spacerów czy spotkań z innymi psiarzami. Właśnie wówczas nadchodzi ten moment - konfrontacja naszych racji z czyimiś - często poprzedzony komentarzami takimi jak "On chciał się tylko przywitać", znanymi chyba każdemu spacerowiczowi ;) Wtedy też uświadamiamy sobie, jak różnie ludzie podchodzą do sprawy wychowania psa i jego obecności w przestrzeni publicznej.
Ja rzadko spotykam się z naprawdę karygodnymi zachowaniami drugiej strony, ale śledząc wypowiedzi właścicieli widzę, że chyba stanowię wyjątek, bo innym z kolei nieprzyjemne sytuacje zdarzają się wcale nie "od święta".
Jimmy jest psem, który reaguje na inne w sposób nieprzewidywalny, dlatego też zazwyczaj ucinam wszelkie próby kontaktu, szczególnie gdy widzę, że ktoś może mieć później do mnie pretensje (a wierzcie mi, że są tacy ludzie, po których widać, że chętnie zrzucą na Ciebie winę, nawet jeśli to ich pies śmiga od jednego czworonoga do drugiego). Mój również nie jest aniołkiem, sam nieraz spowodował pyskówkę, nie chcę więc mieszać się w sytuacje, których nie jestem pewna. Zawsze jednak staram się być spokojna, gdy do kontaktu dojdzie, nawet jeśli nie zapowiada się dobrze - po prostu z daleka ostrzegam, że mój innych nie lubi. Komunikat jednoznaczny, ale czy na pewno? Jakich spacerowiczów spotykamy na swojej drodze?

Sytuacja nr 1: Pies podbiega, człowiek w oddali. Tekst: "Ależ proszę się nie martwić, to suczka, dogadają się!" / "Pani się nie boi, mój nie jest groźny".
Ciągle aktualne i równie często przez Jimmy'ego obalane. Jimmy potrafi świetnie dogadywać się z samcem, natomiast całkowicie nie akceptować suczek. Wszystko zależy od jego humoru, od podejścia drugiego psa, od miejsca spotkania i tak dalej. 

Sytuacja nr 2: Pies podbiega, człowiek w oddali. Tekst: "To mój się nauczy, żeby nie podchodzić do każdego, bo to myśli, że wszystkie są fajne".
Moja ulubiona postawa! Otóż poza tym, że to ja muszę radzić sobie ze swoim psem oraz psem drugiej strony, to podbiegacz nauczy się co najwyżej, żeby omijać białego psa w czarne kropki... albo i nie. Poleci dalej, ale właściciel z satysfakcją przyjmuje tę lekcję pokory, jaka została udzielona jego czworonogowi.

Sytuacja nr 3: Pies podbiega, człowiek w oddali. Tekst: "Azor, wracaj, nie słyszałeś, że piesków nie lubi!".
A Azor nie wraca. Albo wraca po dłuższej chwili, kiedy nie ma z tego żadnej atrakcji. Bo jemu nikt nie wytłumaczył, co znaczy, że tamten piesków nie lubi.

Sytuacja nr 4: Pies podbiega, człowiek w oddali. Tekstu brak.
...

Sytuacja nr 5: Pies podbiega, człowiek w oddali. Tekst: "One to się znają".
Jeśli faktycznie się znają, nie wdaję się w dyskusję, bo nic złego z tego spotkania nie wynika. Takich podbiegaczy akceptujemy, pod warunkiem, że znajomość to nie tylko wymysł drugiej osoby...

Sytuacja nr 6: Pies na smyczy, człowiek zmierza ku nam. Tekst: "Niech się pani nie boi, mój jest niegroźny".
Tutaj po prostu odpowiadam, że mój za to zaczepny i nie szukamy zwady. Zazwyczaj skutkuje, czasami trafiamy na opornych, ale nigdy nie spotkałam się z chamstwem typu "To ja mimo wszystko puszczę swojego".

Sytuacja nr 7: Pies na smyczy/luzem, człowiek zmierza ku nam. Tekst: "A to chodź, nie będziemy pieska denerwować".
Pies zarządza odwrót, respektując zdanie swojego człowieka. Idealna para!

Sytuacja nr 8: Pies na smyczy/luzem, człowiek zatrzymuje się i zaczyna pogawędkę.
Akceptuję to. Nawet jeśli mój pies nie zachowuje się dobrze, druga strona zazwyczaj jest z tych z nieco bardziej luzackim podejściem i uznaje, że jego pies na tym nie ucierpi. Staram się kontrolować mojego, ale nawet jeśli dojdzie do histerycznej pyskówki, to nie mam problemu z poświęceniem paru chwil na rozmowę - zdarza mi się trafiać na naprawdę rozgarniętych rozmówców.

To chyba wszystkie, jakie mogę sobie przypomnieć. Pomijam reakcje psów, bo nie o tym tu mowa - chodzi mi o psiarzy, którzy czasami dążą do spotkania z większą chęcią, niż ich towarzysze. Każda z tych sytuacji może skończyć się zabawą. Komunikat "On nie lubi innych psów" stosuję głównie w przypadku spontanicznych spotkań, gdzie wiem, że druga strona po prostu nie nadaje się do towarzystwa dla Jimmy'ego, nie przypadła mu do gustu, jest w takim typie, jakiego on faktycznie nie lubi. Nigdy z daleka nie krzyczę, żeby pies natychmiast został zabrany, bo wiem, że to i tak nie poskutkuje. Poza sytuacjami, myślę, że śmiało mogę wyróżnić też parę typów psiarzy ;)



Typ "Mój pies może!"
Czyli jego może, cała reszta nie. Nie i już. To, że drugiej stronie zachowanie się nie podoba, to nie znaczy, że jego psu nie wolno. I jeszcze będzie się o to wykłócał. I nie przemówisz do rozsądku.

Typ "Nie, bo nie"
Z takim zachowaniem spotykałam się głównie, gdy bez świadomości jak podbiegacze mogą denerwować, pozwalałam na to Bonie. To są ludzie, którzy nie życzą sobie żadnych kontaktów, żadnego zaczepiania ich, przeszkadzania im, wchodzenia w ich przestrzeń i komunikują to zazwyczaj z daleka, nie przebierając w słowach. Ja nie mam nic przeciwko, mają prawo, a i mnie nie bawi widok mojego psa naprzykrzającego się innym.

Typ "Ale o co chodzi?"
Czyli on problemu nie widzi, pies to pies, musi się przywitać i wybiegać. Zauważyłam, że tego typu osobom towarzyszą zazwyczaj czworonogi albo bez problemów behawioralnych, które faktycznie próbują się "tylko przywitać" (powąchać i odejść), albo wręcz przeciwnie, takie, nad którymi właściciel kompletnie nie panuje, ale jemu to nie przeszkadza, gdyż w razie czego... jego pies ucieknie. Człowiek sprawia wrażenie całkowicie pogodzonego z losem i charakterem pupila i nie stara się spojrzeć na sytuację z perspektywy innej osoby. Nie zawsze dąży do kontaktu, czasami jest mu obojętne, w jakim kierunku udaje się pies.

Typ "Nie wiem czego chcę"
Bardzo zagadkowy, jednak często przeze mnie spotykany ;) Są to osoby, które z jakiegoś powodu kręcą się wciąż obok nas, nie próbując podejść bliżej czy rozpocząć rozmowę. Nigdy nie mogę zrozumieć o co im chodzi, bo nie widzę, żeby próbowali w ten sposób popracować nad zachowaniem swojego pupila, na przykład wykorzystać tę okazję na przećwiczenie ignorowania innych czworonogów - zatrzymują się jedynie w pewnej odległości i przyglądają. Wspomnę, że nie chodzi tu o sytuacje, gdy robimy coś interesującego, tylko sobie swobodnie spacerujemy, nie wyciągając nawet smakołyków czy zabawki.

Typ "Wieczny optymista"
Ten typ najczęściej wykazuje zachowania opisane w sytuacji nr 8. Uśmiechnięty, wyluzowany, otwarty na świat i nowe znajomości. Czy go chcą, czy nie chcą, podejdzie - najwyżej go pogonią, z czego potem (z nutką niezrozumienia) zwierzać się będzie innemu spacerowiczowi, chętnemu go wysłuchać. Bo on to w ogóle nie rozumie, jak można izolować psy - przecież one się dogadają zawsze.

Typ "Wujek Dobra Rada"
On wie lepiej. On po prostu wie lepiej, dlatego też ma dla Ciebie szereg uniwersalnych porad, które koniecznie musisz wcielić w życie. Nie zna Twojego psa? Nie szkodzi, metoda działa na jego, zadziała na każdego. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że często nie chodzi mu o pomoc, lecz o narzucenie nam swojego zdania.

Typ "Ojej"
Ludzie, którzy nigdy nie spodziewają się tego, co się właśnie stało. Często też reagują na złe zachowanie dopiero w momencie, gdy ma ono miejsce, nie próbując mu wcześniej zapobiec. Nie wyciągają wniosków, nie zastanawiają się, dlaczego pies zachowuje się tak, a nie inaczej. Ojej, pierwszy raz się rzucił! Ojej, pierwszy raz mi uciekł! Ojej, on nigdy tak nie robi!


Ja w oczach innych uchodzę chyba za typ "Nie, bo nie", ale sama wolałabym nie pasować do żadnego, które tu przedstawiłam ;) Natomiast najbardziej denerwujący są ludzie spod typu "Ale o co chodzi?", bo oni faktycznie nie widzą w niczym problemu... Typ "Ojej" staje na naszej drodze rzadko, za to zauważyłam, że wiele osób zmaga się z takowym na co dzień. My zazwyczaj mijamy po prostu normalnych psiarzy - nieuciążliwych, zwyczajnie ignorujących nas, zajmujących się swoimi sprawami. Na szczęście ;)


Pozdrawiamy,
B & A & J

Na blogu pojawiła się zakładka "Polecamy", gdzie umieszczać będę linki do akcesoriów,
które zostały przez nas sprawdzone, przetestowane i uznane za godne zainteresowania. Już niebawem post o produktach Oh My Pet doczeka się aktualizacji po niemal dwuletnim użytkowaniu.

  • 14 Comments
Czas na jakieś podsumowanie, do którego zabieram się chyba po raz pierwszy, odkąd mam tego bloga. Ten rok upłynął bardzo szybko, a działo się baaaardzo dużo.

Pod wieloma względami nie był to "psi rok". Zawsze z zainteresowaniem przyglądam się temu, co dzieje się w psim światku - śledzę blogi, fora, czytam o różnego rodzaju wydarzeniach, co pozwala mi choć trochę być na czasie. Sama nigdy nie brałam w tym czynnego udziału, jednak pamiętam lata 2009-2011 czy nawet rok 2012, kiedy udało mi się pojawić to tu, to tam, regularnie z kimś spacerować czy wpaść na jakieś większe spotkanie. W tym roku prawie nic z tych rzeczy nie miało miejsca. Wystarczy wspomnieć, że nawet treningów Frisbee było tak mało, że mogłabym policzyć je na palcach obu rąk. W porównaniu z poprzednimi latami, to (z mojego punktu widzenia) wręcz zaskakujące, bo oboje bardzo lubimy ten rodzaj aktywności. No więc, co się stało? Sama nie wiem. Może wynika to z zmian, jakie zaszły w moim życiu, kiedy to trzeba było odstawić takie sprawy na dalszy plan, a pomyśleć trochę nad sobą i swoim życiem i podjąć znaczące decyzje. Oczywiście, ciężko mi wyobrazić sobie codzienność bez psów. Mogę mieć mnóstwo innych zainteresowań i zajęć, ale niemal każdą decyzję, jaką podejmuję, rozpatruję pod kątem moich zwierząt - staram się znaleźć dla nich miejsce i czas.
W tym roku jedyny większy, bo tygodniowy, wakacyjny wyjazd spędziłam sama. Nie obyło się bez wyrzutów sumienia, bo jak ich nie mieć, jeśli przebywa się w TAKIM czy TAKIM otoczeniu i nie zabierze się ze sobą psów, ani zmartwień o stan szczurów po moim powrocie (niestety dokarmiania ich nie da się zwalczyć) czy też obawy o Jimma, chodzącego za mną i ze mną wszędzie (niezależnie od tego, czy poświęcam mu uwagę), ale pojechałam i trochę od wszystkiego odpoczęłam. Zatęskniłam, przemyślałam, wróciłam z nowym zapałem, bo mimo "świętego spokoju", to jakoś tak nudno, kiedy nikt nie podnosi ciśnienia i wszyscy są grzeczni :>


Ale, oczywiście, spacerowaliśmy ile się tylko dało! Jimmy miał okazję do poznawania przede wszystkim nowych ludzi (i udowodnił, że nie jest taki nietowarzyski, jak mi się wydawało) i paru psów (tutaj bez zmian, albo nie da do siebie podejść, albo olewa, rzadko polubi). Ze 'stanem umysłu' bywa różnie, J często jest nieobecny i ciężko do niego dotrzeć - wciąż "z głową w chmurach" (nie wymaga tłumaczenia, jeśli ktoś chociaż raz miał okazję go spotkać), ale pogodziłam się już z tym, że nigdy nie będzie to zwierzak o silnej i stabilnej psychice. Jednak widzę pewien postęp - chociaż pies słysząc strzały (co zresztą zaczęło się już miesiąc temu - nie pojmuję jaką w tym można widzieć rozrywkę...) tradycyjnie nie wiedział gdzie się podziać, a stresu i strachu było bardzo dużo, to kiedy minął najgorętszy moment, uspokoił się nieporównywalnie szybciej, niż rok temu. Ciężko uznać jego stan za totalny chillout, ale chociaż nie zabunkrował się pod choinką czy stołem na całą noc i ranek, a nawet dał się namówić następnego dnia na wyjście z domu. Co do Bony, to odkąd pamiętam miała wszelkie hałasy i strzały w głębokim poważaniu, na szczęście po dziś dzień się to nie zmieniło. Świadomość, że chociaż jeden z moich psów jest totalnie wyluzowany i nie ma z tym problemu zawsze podnosi mnie na duchu, szkoda tylko, że nie udziela się to Jimowi... Ten rok był po prostu "w porządku" - mogło być gorzej, lepiej na pewno też. Na szczęście pod kątem zdrowia, poza pewnymi przypadkami, był naprawdę szczęśliwy. Czy mam jakieś postanowienia i plany w związku z nowym? Hm, niespecjalnie. Po dzisiejszej sesji sztuczkowej stwierdziłam jednak, że będziemy częściej robić coś tego typu, by Jimo nie utracił chęci do pracy. W tym roku zaczęliśmy trochę obikować - ciężko to nazwać trenowaniem, ale muszę przyznać, że pies pozytywnie zaskoczył mnie zapałem do wykonywania ćwiczeń wymagających trochę więcej skupienia, więc chcę to kontynuować. Poza tym, w 2015 zamierzam częściej sięgać po dyski, chociażby po to, by poćwiczyć rzuty - Jimmy świetnie sprawdza się w roli "sprzątającego" pole :)

I chyba najważniejsze - z okazji nowego roku życzę sobie - i wszystkim, którzy mają podobny problem - przede wszystkim dużo, dużo, dużo optymizmu, uśmiechu, motywacji do działania i siły, kiedy będzie źle.

Na koniec wstawiam piękną foteczkę autorstwa A. Zmysłowskiej.


Swoją drogą, chociaż bloga aktualizuję sporadycznie i nie piszę tutaj o niczym ważnym, to całkiem miłe, że przybywa nam obserwatorów :)

  • 8 Comments
Ostrzegam, że dzisiaj będzie długo i (chyba) nieciekawie na temat moich osobistych piesków - po prostu czułam potrzebę wypowiedzenia się, także przepraszam wszystkich, którzy myśleli, że poruszę interesujący temat ;)

Od kiedy zainteresowałam się kynologią tak "na poważnie", dowiedziałam się czym jest rodowód oraz zafascynowałam psimi sportami, moje podejście do zajmowania się psem nieco się zmieniło. Wydawało mi się, że nowa wiedza sprawiła, że zmądrzałam, a jednak... niekoniecznie.
Bona, która pojawiła się w moim życiu kiedy miałam siedem lat, jest zwierzakiem "nietypowym" - od zawsze więcej uwagi poświęcała ludziom, niż pobratymcom (np. w pierwszej kolejności wita się zwykle z właścicielem, dopiero potem z jego czworonogiem). Kiedy ktoś nas odwiedza, raczej nie opuszcza pomieszczenia, w którym przebywa gość, a nasi znajomi często proponują, byśmy zabierali ją ze sobą na wszelkie spotkania. Nigdy nie interesowała się zabawkami i do dnia dzisiejszego nie uległo to zmianie - nakłonienie jej do przyniesienia piłki nie jest chyba możliwe, jeśli złapie coś do pyska, to tylko w stanie "totalnej głupawki", bądź wtedy, kiedy na spacerze poświęcam zbyt dużo czasu Jimowi - ot, chce zwrócić na siebie uwagę. Praktycznie niczego się nie boi i mało co robi na niej wrażenie, jest bardzo pewna siebie i niezależna. Trudno ulec urokowi jej błękitnych oczu, a kiedy dodatkowo przekręca głowę i pociesznie merda ogonem... wszystko leci z rąk ;) Wiele osób twierdzi, że ona tylko "mówić nie potrafi", a poza tym niczego jej nie brakuje - jest psem idealnym. Ja powiem tylko, że to typowy Husky i jeśli akceptuje się wszystkie wady i zalety tej rasy, to Bona może być uznawana za psi ideał. Moim zdaniem jest po prostu przepięknym i kochanym stworzeniem o stabilnej psychice, cudownym towarzyszem, który nie sprawia większych problemów (choć swoje za uszami ma). Stanowiła powód do dumy, kiedy wygrywała szkolne pokazy zwierząt domowych, organizowane w mojej podstawówce (to były czasy!), wykonywała sztuczki czy po prostu przychodziła na zawołanie, bo przecież "tej rasy się luzem nie puszcza". Rodzice nigdy nie zdecydowali się na wystawianie Bony, a ja sama przez dłuższy czas nie miałam nawet pojęcia, że mam takiego "prawdziwego" Husky'ego, gdyż nie interesowało mnie pochodzenie suczy. Kiedy znalazłam pierwsze zdjęcia jej rodzeństwa, a nawet zetknęłam się na forum z córką jej siostry, uznałam, że udokumentowane pochodzenie to coś naprawdę "super" ;)
Przez długi czas była dla mnie "zwyczajnym" psem, nie zwracałam szczególnie uwagi na to, że rasy zdecydowanie się od siebie różnią. Mając około jedenaście lat, natknęłam się na bordery pokonujące przeszkody i pomyślałam, że to jest to - ja też tak chcę! Sucz czasami pokonała przeszkodę, którą stworzyłam, ale częściej po prostu odwracała się i miała moje smakołyki w głębokim poważaniu :P Jednak wszystko, co robiłyśmy wspólnie, cieszyło - nie było wielkich wymagań, nie było presji, nie było stresu, spacery sprawiały ogromną przyjemność i były świetnym sposobem na spędzanie wolnego czasu. Bona nie była aniołkiem, a mimo to porażki nie miały znaczenia. Wszystko było zabawą - wyprawy rowerowe, nauka sztuczek, wypady do lasu, wspólnie spędzone wakacje. Sucz była przyjacielem, którego bezproblemowości długo nie doceniałam.
Kiedy dostrzegłam wyjątkowość borderów, bezgranicznie się w nich zakochałam (to było "coś innego" niż mój Husky) i trwam w tej miłości do dziś, czyli już jakieś siedem lat. Moja obsesja była kiedyś wręcz niezdrowa, ale na chwilę obecną wiem, że nie każdego bordera chętnie przyjęłabym pod swój dach, acz zrozumienie czegoś tak oczywistego zajęło mi trochę czasu ;)



W chwili adopcji Jimmy'ego byłam na tyle świadoma charakteru BC, że zdecydowałam się nie brać takowego jako pierwszego "własnego" psa, obawiając się, że nie będę w stanie zaspokoić wszystkich jego potrzeb. Bardzo chciałam jednak mieć swojego zwierzaka (Bona zawsze była raczej psem mamy, jej "trzecią córeczką" ;) i to takiego, który chce pracować właśnie ze mną i nie porzuci mnie dlatego, że w pokoju pojawił się któryś z domowników. Liczyłam na to, że z kundelkiem będzie łatwiej, chociaż nie zakładałam, że wychowanie go nie sprawi żadnych problemów. Jednak teraz nie jestem pewna, czy jakikolwiek BC zgotowałby mi to, przez co przechodziłam z moim uroczym stworzonkiem.
Do mniej więcej roku był dokładnie taki, jaki powinien być - cichy, usłuchany, niekonfliktowy i zwracający na mnie uwagę. Wiódł bezstresowy żywot psiego dziecka. Owszem, ciągnął na smyczy, nie zawsze chciał pracować, czasami zwiewał do psów, ale generalnie nic nie uprzykrzało nam życia i wiedziałam, że mogę zabrać go wszędzie, a czas spędzony razem będzie po prostu przyjemnością. Ale potem się zaczęło... poszczekiwanie na psy, na obcych, gonienie rowerów, lękliwość, przez którą tracił kontakt z rzeczywistością... Nie jestem w stanie określić ile razy przez niego płakałam. Pies z tak niestabilną psychiką - jednego dnia ideał, całkowicie ignorujący środowisko i zapatrzony we mnie jak w obrazek, drugiego chodzące nieszczęście, wrogo nastawione do świata i przerażone widokiem tego, co zauważyło na niebie (chmur...?), jest ogromnym wyzwaniem, na które chyba nie byłam tak do końca gotowa. Wszyscy powtarzali, że on ma taki charakter i taki będzie - ja bardzo chciałam mu pomóc i upierałam się, że wszystko można wypracować, marzyłam, że jednak się zmieni. Próbowałam różnych metod, przeczytałam setki artykułów, wprowadzałam w życie zalecane porady - niewiele zdziałałam. Od porzucenia wszelkiej nadziei powstrzymywał mnie tylko sam Jim - prawdziwie MÓJ pies, który nigdy ze mnie nie rezygnował, zawsze wybierał mnie i chciał pracować, bawić się czy przebywać właśnie ze mną. Niejednokrotnie po prostu go nie znosiłam, momentami miałam ochotę odciąć się od niego i wszystkiego, co z nim związane. Przy nim każdy inny czworonóg wydawał się być aniołkiem. Zapomniałam czym jest radość z obcowania z psem, bo niemal każdy spacer stanowił niemałe wyzwanie. Denerwowałam się, bo były starcia z psami, wyskoki w kierunku ludzi, których J się bał, czy w kierunku rowerzystów lub biegaczy, były także zawieszki, bo chmura była dziwna lub auto mijające nas wydawało zbyt głośne dźwięki. Czasami im bardziej się starałam i im lepsze miałam o nim mniemanie, tym gorzej się zachowywał. Z jednej strony nie był moim przyjacielem, a z drugiej... chyba nie mogłabym bez niego żyć. Wiedziałam, że bez niego nic nie będzie takie samo. Bo on zawsze był obok, bez względu na wszystko.

Być może to ja widziałam w nim same wady, a dla kogoś innego byłby całkiem w porządku psem - nie wiem. Nie wiem też, czy Jimmy jest teraz innym zwierzakiem - wiem tylko, że w pewnym momencie zmieniłam swoje podejście.
Od jakiegoś czasu podchodzę do kwestii zachowania J mniej emocjonalnie. Wybaczam wybryki (których jest podejrzanie mniej, chociaż ostatnio pięknie pokazał, żebym sobie nie myślała, że jest taki fajny ;), nie załamują mnie one już tak bardzo, jak kiedyś. Przyzwyczaiłam się, teraz jest mniej nerwów i mniej czarnych myśli. Nie wiem, czy kiedyś będzie idealnie, przestałam już wierzyć w jakąś fenomenalną zmianę, po prostu cieszymy się tym, co wychodzi dobrze. Taka postawa przynosi więcej radości z bezproblemowego spaceru, nawet jeśli podczas niego nic tak naprawdę nam nie wyszło. Dzięki niej zrozumiałam na przykład, że muszę zmienić podejście do problemu z aportowaniem wszystkiego, co nie jest dyskiem (bo te, o dziwo, donoszone są natychmiastowo). Zawsze niesamowicie drażniło mnie, że zwrócenie zabawki od razu jest dla niego tak dużym problemem - teraz bardzo cieszę się, że w ogóle do mnie trafia. Nie oznacza to, że nie walczę z tego typu sytuacjami, o nie! Zwyczajnie nie denerwuję się już tak bardzo, bo to niczego nie zmienia. Teraz traktuję go po prostu jak psa, którego zachowanie nie wynika przecież ze złośliwości czy chęci robienia na przekór, który nie zrozumie moich skarg i zażaleń, nie przemyśli dogłębnie swojego postępowania, nie wybierze "sam z siebie" lepszej opcji, bo tak postąpiłby człowiek, gdyby był na jego miejscu. Co najciekawsze - ja przecież wiedziałam o tym od zawsze! Tylko dlaczego zapominałam i zapominam o tym w momentach, w których miałam bądź mam do czynienia z konkretną sytuacją?
Nie chodzi o to, że kiedykolwiek chciałam za wszelką cenę uczynić z mojego psa mistrza wszystkiego, chciałam po prostu, by był normalny, taki jak inne czworonogi. By potrafił bawić się bez strachu na zewnątrz z takim zapałem, z jakim bawi się w domu. Nigdy nie narzekam na niego dlatego, że źle nam się pracuje, bo nie ma motywacji, czy nie jest w stanie sprostać moim wymaganiom - przeciwnie, boli to, że jest świetnym psem, ale jego lękliwość, z której często wynika agresja, blokuje go na wielu polach. Mam nadzieję, że w końcu wyciągnęłam jakąś lekcję z naszych doświadczeń i kiedyś - mimo wszystko - wyjdziemy na prostą, a każdy spacer będzie cieszył zarówno mnie, jak i jego. Radości z małych sukcesów czasami trzeba się nauczyć. 

Szczerze podziwiam każdego, kto wszystko przeczytał :D



Pozdrawiamy,
B & A & J
  • 11 Comments
W jednym z wcześniejszych postów wspomniałam, że dzieciak skończył w październiku cztery lata, a ja mam zamiar napisać o tym wkrótce coś więcej. Napiszę więc dzisiaj. Będzie bardzo dużo zdjęć, bo trudno mi bez nich opisywać jego rozwój. Wyszukiwanie ich oraz obrabiane to około 5 godzin (jeśli nie więcej) wyjętych z życiorysu ;)

Na pierwszy ogień idą te dwa. Co tu dużo mówić - oczęta z fotografii po lewej powitały mnie w jednym z ogłoszeń, znajdujących się na borderowym forum. Podejrzewam, że jest to pierwsze zdjęcie mojego Jimma. Wygląda niewinnie, prawda? Też dałam się zwieść... ;) W dziale znajdowała się masa ogłoszeń, ale mnie zauroczyła właśnie ta mordka, to spojrzenie, ten kolorowy nos... Wybór padł właśnie na tę sierotkę, szukającą swojego człowieka. Natomiast fotografię po prawej wysłał nam właściciel. Można domyślić się, że są to rodzice J. - biała to mama, a czarny tata. O ile mamę teraz przypomina, to do taty nie jest za bardzo podobny - może nieco z wyrazu pyska. Oba pieski wydają się być jednak dosyć małych rozmiarów w porównaniu do Jamesa, co rodzi pewne podejrzenia, ale nie jest to dla mnie istotne - jak wiadomo, kundelek to zawsze jedna wielka niewiadoma.

Sierotka przyjechała do mnie w niedzielę, 8 lutego 2009, około godziny 17 i tak zaczęła się nasza wspólna przygoda. Pamiętam, że kiedy pierwszy raz wzięłam go na ręce, wydał z siebie charakterystyczny pomruk - myślałam wówczas, że jest niezadowolony, natomiast takie buczenie zostało mu do dziś. "Stęka" za każdym razem kiedy się kładzie, wyciąga, jest podnoszony, przesuwany etc. Lubi też od czasu do czasu głęboko i przeciągle westchnąć. W ogóle jest dosyć głośnym zwierzakiem, nieustannie piszczy, szczeka, jęczy. Trudno było przyzwyczaić się do tak "wokalnego" psa, mając jednocześnie Bonę, która praktycznie nie wydaje żadnych dźwięków, poza wyciem, występującym i tak bardzo rzadko.


Jedno z pierwszych zdjęć w nowym domu. Pożegnanie z poprzednim właścicielem było krótkie - maluch początkowo rozglądał się za nim, ale dosyć szybko zapomniał. Nie był zaniedbany, chociaż apetyt mu dopisywał i wsuwał dosłownie wszystko. Dopiero po paru dniach zaczął jeść spokojnie i przestał spoglądać na pożywienie z takim pożądaniem. Jeśli chodzi o stosunek Bony do szczyla, to początkowo różowo nie było - obdarzona dominującym charakterem sucz nie chciała za bardzo dzielić się względami z innym zwierzakiem. Długo przyzwyczajała się do obecności drugiego psa w domu (chociaż przez znaczną część jej życia posiadaliśmy Tońcia, jednak był to starszy psiak i był z nami już w momencie, w którym do nas trafiła). Mimo iż teraz nikogo nie wprawiają w zdumienie ich dzikie gonitwy po mieszkaniu, to myślę, że stosunek, jaki miała do niego przez pierwsze miesiące pobytu u nas, znacząco wpłynął na jimowe podejście do psów.


Są dwa epitety, którymi mogę opisać małego Jima. Pierwszym z nich jest poważny. Póki nie poznałam Jamesa, nie miałam pojęcia, że szczeniak może być tak opanowany i spokojny. Znałam psie maluchy, które dorwały chusteczkę i szalały z nią przez dobre pół godziny, dostawały głupawek o określonej godzinie, po prostu robiły rzeczy zabawne - mój natomiast prezentował zachowania, które w ogóle nie pasowały mi do jego wieku. Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek rozśmieszył mnie czymś do łez. Czasami rozbawił mnie zachowaniami takimi jak polowanie na miotłę (zostało mu do dziś) czy łapanie linki, która ciągnęła się za Boną, ale poza tym nigdy nie zrobił czegoś, co było po prostu typowo "szczenięce". Drugim epitetem będzie po prostu idealny. Jak inaczej mogę nazwać psa, który do dnia dzisiejszego niczego w domu nie zniszczył, szybko pojął naukę załatwiania się na zewnątrz, w pomieszczeniach był spokojny, łagodnie i bez agresji odnosił się do naszych kotek, nigdy w życiu nie "postawił się" domownikom i nie wyrażał swojego niezadowolenia, np. kiedy zabierano smakołyk czy zganiano z łóżka, grzecznie i bez protestów zostawał w domu, a dodatkowo nie szukał żadnych rozrywek, kiedy nie poświęcano mu czasu? Często żartuję sobie, że teraz to sobie odbija. Ale wówczas był po prostu ideałem. Wiele z tych cech pozostało mu do dziś, czasami chyba za bardzo na niego narzekam... Problem stanowił jedynie jego stosunek do psów - panicznie się ich bał. Po czterech latach spędzonych razem i obserwacji jego reakcji na inne czworonogi zaczynam podejrzewać, że to one mogły przyczynić się do braku ogona, bo ponoć w chwili narodzin ogon posiadał, a co się z nim stało - nie wiadomo...


Dzieciństwo upływało spokojnie, na wspólnych spacerach z Boniakiem, poznawaniu świata. Nie ukrywam, że miałam duże ambicje dotyczące Frisbee, a Jim, który od początku zainteresowany był zabawkami, dodatkowo je podsycał. Jednak nie mogę zarzucić sobie, żebym wówczas wymagała od niego zbyt dużo. Dosyć wcześnie zaczęliśmy bawić się gumowymi talerzykami, po prostu ganiał za rollerami, jak za każdą inną zabawką. Kiedy pierwszy plastikowy nie przypadł mu do gustu, dałam mu spokój uznając, że nie ma sensu robić tego na siłę. Nie była to łatwa decyzja, myślałam wówczas, że nigdy nie przekona się do zwykłych dysków i nigdy nie zajmiemy się frisbowaniem - głupie założenie, ale mając przez długie lata psa, który nie interesuje się ani trochę zabawkami i aportowaniem, byłam troszkę zawiedziona, że trafił mi się drugi taki egzemplarz. Jim jednak z wiekiem po prostu przekonał się do innego rodzaju dysków i teraz łapanie deklów to jego ulubiony rodzaj aktywności. Jak widać na powyższych zdjęciach, niewielką część toru agility miał okazję poznać jako mały szczylek. Pamiętam, że psy i otoczenie były dla niego ciekawsze, średnio go to bawiło. Nie szkodzi, mnie też ;) Te miesiące jego życia były jednak przede wszystkim czasem, w którym starałam się walczyć z naszym największym problemem - lękliwością.


Kiedy potrzebowaliśmy psiego towarzysza, który zmieniłby jimowe spojrzenie na psy (Bona bowiem wolała zajmowanie się na spacerach swoimi sprawami od zabawiania dzieciaka), z nieba spadł nam Łowca, wilczak, będący praktycznie w tym samym wieku, co biały. Początkowo niepewny i nieufny stosunek zmienił się z czasem w ogromną przyjaźń. Jim mógł bawić się z Łowcą do upadłego, chętnie się z nim ścigał, chętnie go podgryzał, chętnie pozwalał się podgryzać. Chłopcy super się dogadywali i nie dochodziło między nimi do spięć. Pomyślałam wówczas, że kryzys zażegnany, szczeniak zaczął na luzie podchodzić także do innych psów. Spotykaliśmy się potem z Keksem, którego miłość dużo starszy już James znosił dosyć pokornie, tylko czasami pokazując, że jamnik na zbyt dużo sobie pozwala, czy z dominantem Riko, któremu się całkowicie podporządkował.

Pierwsze poważniejsze kontakty z plastikowymi dyskami oraz z wodą (autorką drugiego zdjęcia jest A. Zmysłowska)

Chłopak powoli przekonywał się do plastikowych dysków (po paromiesięcznej przerwie wyciągnęłam je, by zobaczyć, czy faktycznie należy spisywać nasze frisbowanie na straty), chciał się nimi szarpać i zaczynał je przynosić. Rzucaliśmy bardzo rzadko rollerki, żeby z niczym nie przesadzić. Na zdjęciu po prawej uwiecznione zostały pierwsze próby pływania. Jim od zawsze uwielbiał wodę (jeszcze jedna zabawna sytuacja z życia mojego szczeniaka - ładowanie głowy do jeziora, puszczanie bąbelków i wyławianie wszystkiego, co znajdywało się na dnie), ale nigdy nie wchodził na tyle głęboko, by stracić grunt pod łapami. Pierwszy raz "zapomniał się", kiedy byliśmy w Rudzie Śląskiej i goldenka Kiara po prostu popłynęła przed siebie. James bezmyślnie ruszył za nią, ale po chwili zaczął specyficznie machać łapami i zawrócił w kierunku brzegu. Dłuuugo potem nie popełnił takiego "błędu" i pływać zaczął dopiero kiedy miał około roku.

Autorką pierwszego, drugiego, siódmego i dziewiątego zdjęcia jest A. Zmysłowska

Chyba najgorsze miesiące z życia mojego psa... Pierwszy sylwester (ogólnie drugi) wyłączył psa na dobre parę miesięcy, każdy głośny dźwięk wywoływał panikę, trudno było się z nim dogadać. Był strasznie roztrzepany, nerwowy, płochliwy. Na wszystko reagował zbyt gwałtownie, za bardzo interesował się otoczeniem - nadszedł tzw. okres buntu, kiedy pozostawał w konflikcie ze mną i światem. Zawsze był i pewnie będzie specyficznym psem, nawet teraz nie wszystko ma w główce poukładane, ale do dwóch lat (czy może nawet dłużej) żyło się z nim "nie zawsze przyjemnie". To raczej okres walki między nami, próby zrozumienia siebie nawzajem - mieliśmy odmienne spojrzenia na wiele spraw. Starałam się ze wszystkich sił pokazywać mojemu przerażonemu światem buntownikowi, że nie wszystkiego należy się bać, że może mi ufać, a środowiska nie jest w stanie kontrolować (J jest strasznie wrażliwy na wszelkie sprzeczki psie i ludzkie). W tym czasie całkowicie wkręciliśmy się w DogFrisbee, pies prezentował bardzo duże możliwości w tym kierunku, "od tak" zaczął ładnie skakać, przynosić, oddawać, pojął technikę wykonywania flipów, overów, nawet powoli zaczynaliśmy wykonywać vaulty. Mimo, iż wcześniej kontakty z psami były już w porządku, teraz zaczął trochę poszczekiwać na obce mu zwierzaki, a później po prostu się z nimi nie dogadywać i odnosić się do nich negatywnie, co do dnia dzisiejszego nie uległo zmianie. Wiem, że popełniłam gdzieś błąd i dlatego jest tak, a nie inaczej, ale czasu już nie cofnę i jedyne, co mogę zrobić, to pracować nad tym problemem i próbować go trochę odkręcić.

Autorką ósmego zdjęcia jest A.Zmysłowska

Jak jest teraz? Może według kogoś, kto nie ma z nim do czynienia przez niemal 24 godziny na dobę, Jimmy nie uległ żadnej metamorfozie. Ja jednak odnoszę wrażenie, że jest bardziej opanowany, mniej porywczy i przede wszystkim bardziej skupionym na mnie. Może tak naprawdę on sam nie zmienił się jakoś szczególnie, ale ja mam inne, mniej emocjonalne podejście? W każdym razie, teraz jest trochę lepiej niż było, chociaż na pewno nie bardzo dobrze. Życie stawia przed nami, jak przed każdym, nowe wyzwania, niosące kolejne doświadczenia, z którymi musimy sobie radzić. Jim nauczył (i wciąż przecież uczy) mnie bardzo wiele, jak zresztą bywa w przypadku pierwszego "własnego" psa i wiem, że gdyby nie on, moje życie wyglądałoby zupełnie inaczej. Dzięki niemu jestem bogatsza o masę doświadczeń, zarówno przyjemnych, jak i tych nie do końca "sympatycznych", a jednak z każdego z nich płynie jakaś nauka na przyszłość. Mam nadzieję, że kiedyś uda nam się lepiej zgrać i będę mogła zapomnieć o problemach, z jakimi teraz się borykamy.

Gratuluję każdemu, kto dotrwał do końca!
B&A&J

  • 5 Comments
Starsze posty Strona główna

Śledź nas

  • youtube
  • instagram

Ostatnie posty

TAGI

przemyślenia recenzja dogfrisbee akcesoria sport zabawki adopcja opinia o psiarzach psia sztuczka spacer sztuczka z życia wzięte smycz psi bloger smakołyki lękliwy pies

Archiwum bloga

  • ▼  2019 (2)
    • ▼  lutego (1)
      • Smycz miejska & szelki guard, Dog's Profit
    • ►  stycznia (1)
  • ►  2018 (11)
    • ►  grudnia (2)
    • ►  września (1)
    • ►  sierpnia (3)
    • ►  czerwca (2)
    • ►  maja (1)
    • ►  stycznia (2)
  • ►  2017 (12)
    • ►  grudnia (1)
    • ►  października (2)
    • ►  września (1)
    • ►  sierpnia (1)
    • ►  lipca (1)
    • ►  czerwca (2)
    • ►  maja (3)
    • ►  marca (1)
  • ►  2016 (10)
    • ►  grudnia (1)
    • ►  listopada (1)
    • ►  lipca (1)
    • ►  maja (1)
    • ►  kwietnia (1)
    • ►  marca (1)
    • ►  lutego (2)
    • ►  stycznia (2)
  • ►  2015 (8)
    • ►  listopada (2)
    • ►  września (1)
    • ►  lipca (1)
    • ►  czerwca (1)
    • ►  stycznia (3)
  • ►  2014 (8)
    • ►  grudnia (1)
    • ►  listopada (1)
    • ►  września (1)
    • ►  maja (1)
    • ►  kwietnia (2)
    • ►  stycznia (2)
  • ►  2013 (14)
    • ►  grudnia (3)
    • ►  października (1)
    • ►  sierpnia (2)
    • ►  lipca (1)
    • ►  czerwca (1)
    • ►  maja (2)
    • ►  kwietnia (2)
    • ►  lutego (1)
    • ►  stycznia (1)
  • ►  2012 (11)
    • ►  grudnia (3)
    • ►  listopada (2)
    • ►  października (1)
    • ►  września (1)
    • ►  sierpnia (1)
    • ►  maja (1)
    • ►  kwietnia (2)

Obserwatorzy

instagram

Created By ThemeXpose | Distributed By Blogger

Back to top