Jimmy Can Fly!

Mój pies ma wyjątkowe szczęście. Sesja w tym semestrze dłużyła się niemiłosiernie, bo ostatni egzamin przypadał na 29 czerwca, w międzyczasie miałam naprawdę mało czasu dla psa. Kiedy w pierwszy tydzień lipca wybraliśmy się na pierwszy porządny i długi spacer, Jimmy wrócił z niego z koszmarnie rozwaloną poduszką, co zauważyłam dopiero w domu. Oczywiście wyniknął z tego zakaz spacerów. Na domiar złego ostatnio pogoda jest fatalna, leje tak bardzo, że nawet dobrze zabezpieczony opatrunek po chwili jest doszczętnie mokry. Dlatego też Jimmy od początku wakacji jest psem miejskim, spaceruje sobie w centrum miasta i bywa na eventach, jak na mieszkańca metropolii przystało ;)

Jak postanowiłam, tak robię, czyli od nowego roku poświęcamy więcej czasu na ćwiczenie komend mniej lub bardziej praktycznych. Wspominałam kiedyś, że Jimmy bardzo często "posługuje się" łapami i z dużym entuzjazmem podchodzi do zadań, które wymagają ich zaangażowania. Postanowiłam to wykorzystać i do repertuaru jimowych sztuczek dorzucić przytulanie. Myślałam, że dzięki skłonnościom nie zajmie nam to szczególnie dużo czasu, ale okazało się, że nauczenie czegoś takiego wcale nie jest łatwe. Kiedy przychodziło do przytulania przedmiotów, które dawały oparcie, wychodziło super, bo łapy Jimmsona są niczym haczyki, ale utrzymanie się w pionie, przykładowo z maskotką, sprawiało spore problemy. Jakieś początki miały miejsce już parę miesięcy temu, ale dosyć szybko się poddałam, bo nie wiedziałam jak się za to zabrać - ciężko było ocenić, czy łatwiejsze będzie podejmowanie przedmiotu z podłogi i obejmowanie go, czy raczej przekazywanie go w psie łapki, kiedy ten wykonuje tzw. "wiewióra". Dopiero niedawno zauważyłam, że najładniej wychodzi wtedy, kiedy podaję przedmiot do pyska od góry, nieco gorzej, kiedy Jim sam podnosi zabawkę, najgorzej, kiedy próbuję podrzucić ją przy "wiewiórze".
Z każdym treningiem sztuczka prezentuje się lepiej, a kiedy Jimowi uda się objąć zabawkę i złapać równowagę, to wygląda to całkiem pociesznie :D Nie zależy mi szczególnie na tym, żeby było perfekcyjnie, ale każdy jego sukces bardzo mnie cieszy, uwielbiam ten entuzjazm, kiedy J wie, że coś mu wychodzi. Poza tym, to chyba jedna z tych sztuczek, które naprawdę się mu spodobały, szczególnie, że przy okazji może poszarpać pluszaka.

Ponadto, zostaliśmy nominowani do Liebster Blog Award. Nie jestem szczególnie aktywna blogowo pod tym względem, ale pytania są fajne i miło, że ktoś o nas pomyślał :D Nie zdecyduję się na nominowanie nowych osób - niektórzy mieli już po parę nominacji... także, no.

1. Czym są dla ciebie psy, wiążesz z nimi przyszłość?

Psami interesuje się odkąd sięgam pamięcią i na ten moment ta pasja ani trochę nie zmalała. Po prostu nie wyobrażam sobie, że mogłabym nie mieć czworonoga. Obcowanie z nimi daje mi duuużo radości i uwielbiam z nimi pracować, szczególnie, kiedy widzę, że pies też ma z tego frajdę. Uważam, że są przede wszystkim świetnymi nauczycielami i towarzyszami. Chciałabym wiązać z tym przyszłość, ale raczej w formie hobby - na ten moment nie planuję podjęcia zawodu, który się z psami łączy, ale... kto wie?

2. Twój obecny pies był świadomym wyborem, jeśli tak to dlaczego akurat ta rasa/ten konkretny pies?

Bona była wyborem świadomym, psem planowanym, przemyślanym - miała być taka, jaka jest :) Jeśli chodzi o mnie, to Haszczaki nie są raczej "moją rasą", ale ja nie miałam w tym momencie zbyt dużo do gadania.

Co do Jimma - chciałam mieć swojego własnego psa, z którym mogłabym (głównie amatorsko) coś poćwiczyć, a przede wszystkim wychować po swojemu. Czemu akurat on? Hmm, po prostu kiedy tylko go zobaczyłam, pomyślałam, że to właśnie ten. Przed przygarnięciem go kontaktowałam się w sprawie paru innych psów, ale zawsze coś było nie tak - najwyraźniej wszystko zmówiło się, żebym nie zaopatrzyła się w czworonoga przed pojawieniem się ogłoszenia z małym Jimorem. Wybór więc z jednej strony świadomy, z drugiej nie miałam pojęcia czego się mogę spodziewać i jaki będzie, bo też nie wiedziałam o szczeniaczku zbyt dużo.

3. Plany na 2015 rok?

Chciałabym wyjechać gdzieś z futrami, na przykład w góry.

4. Do czego dążysz w pracy z psem, jakie wyznaczasz sobie cele?

Dążę przede wszystkim do tego, by był mniej kłopotliwy na spacerach oraz by na zewnątrz był równie skupiony na mnie i chętny do współpracy, co w miejscu, w którym czuje się bezpiecznie - z tym mamy duże problemy.

5. Co najbardziej cenisz u swojego czterołapnego przyjaciela?

Chyba to, że zawsze chce być przy mnie i gdyby mógł, wszędzie by mi towarzyszył. Dla mnie (na moje potrzeby) jest też całkiem fajnym psem do różnego rodzaju ćwiczeń i aktywności, chyba nie spodziewałam się, że takowy mi się trafi.

6. Pozwalasz psu spać w łóżku, dlaczego?

Zgaduję, że dlatego, że zbyt często musiałabym prosić go o zejście :D

7. Ile psów to odpowiednia liczba?

Na tę chwilę dwa mi odpowiadają.

8. Masz inne pasje oprócz psów?

Owszem, aczkolwiek ta jest chyba największą z nich.

9. Jakie psie sporty Cię interesują, jakie ćwiczysz?

Bardzo lubię frisbee i właśnie to głównie ćwiczymy. Podoba mi się także obedience, gdybym mogła, z pewnością robiłabym coś więcej w tym kierunku.

10. Twoje i twojego psa ulubione akcesoria, zabawki?

Frisbiaczki! On pewnie powiedziałby, że kocha też swoją bezkształtną, przedziurawioną, gumową piłkę i piłeczki hoko funny.

11. Kogo cenisz, podziwiasz w psim świecie?

Ciężko odpowiedzieć na to pytanie, bo z większością osób, o których teraz pomyślałam, spotkałam się jedynie w internecie (najczęściej na forach lub filmach), więc nie pokuszę się o wymienianie

Jim generalnie potrafi wykonać parę sztuczek. Jakoś nigdy nie czułam potrzeby uczenia go zbyt wielu, także prócz parunastu, jak na przykład "mało przydatne" wchodzenie tyłem na przedmioty, zawijanie się w koc, krzyżowanie łap czy BARDZO pożyteczne zamykanie drzwi, wykonuje tylko podstawowe komendy. Przyznam szczerze, że średnio przepadam za uczeniem go czegoś, co jedynie efektownie wygląda, ponieważ nie do końca odpowiada mi jego tok rozumowania i sposób, w jaki próbuje pojąć, czego od niego oczekuję, dlatego też status wielu komend to "rozpoczęte-nieskończone". Zwykle wygląda to tak, że ja mam swoją wizję i staram się małymi krokami przekazać ją Jimowi, a on ma swoją i z miną ułomka uparcie twierdzi, że "łapy są dobre na wszystko". Jego tendencje do używania łap w każdej sytuacji bywają irytujące, więc kiedy moje ręce pokryte są od łokci w dół śladami po pazurach, zwykle daję za wygraną. Poza tym z nim często jest tak, że mogę się dwoić i troić, żeby wytłumaczyć coś jak najprościej, a J i tak w końcu wykona to, co mam na myśli, w najmniej oczekiwanym momencie. Myślę jednak, że większą winę ponoszę w tym ja (jak zwykle ;), ponieważ brak mi cierpliwości. Podsumowując, trudno nam się zrozumieć i jeśli on w końcu nie podejmie decyzji, to raczej żadnej nowości nie uda się przyswoić.

Tym razem jednak postanowiłam zabrać się za naukę nowej sztuczki (choćby nie wiadomo jak długo nam zajęła), mianowicie wspólnego dreptania. Początki były fatalne - owszem, Jim bez problemu dotykał łapami stóp, ale wtedy, kiedy były w powietrzu - w innym przypadku po prostu zahaczał o moją łydkę. Z pomocą przyszło nam kuku - pies ładuje się między nogi i tutaj zaczyna się właściwa nauka chodzenia na moich stopach. Na szczęście w końcu nam się udało i kiedy Jim poprawnie układał łapy, mogliśmy próbować stawiać wspólnie kroki. Kiedy się rozkręcił, obyło się bez większych problemów i na ten moment szlifujemy zakręty :) Efekty naszej pracy są tutaj:

Jestem dumna z J, że w końcu udało nam się coś dopracować, ponieważ od dłuższego czasu ciągle borykamy się z jakimiś problemami. Jego chyba też cieszy możliwość zdobycia nagrody nie tylko za komendy, które już opanował, bo coraz szybciej i pewniej stawia łapy na moich stopach, a trasy są coraz dłuższe.

Pozdrawiamy!

/podmieniłam filmik na bardziej aktualny/

Czasami podczas spaceru, po wielu rzutach piłeczką i wykonaniu repertuaru przeróżnych sztuczek, przychodzi moment, w którym pies jeszcze chciałby coś porobić, choć może nie coś, co wymaga od niego bardzo dużego wysiłku fizycznego. Co robimy wtedy, żeby pozwolić mu jeszcze trochę pobiegać, ale w sposób kreatywny, by nie wprowadził w życie swoich, niekoniecznie mądrych, pomysłów? My szukamy :)

Jim na pewno nie jest mistrzem w tej kategorii, co można zauważyć na powyższym obrazku, kiedy to zmierza w kierunku odwrotnym do położenia niebieskiej piłki... Może tak sobie krążyć wokół szukanego przedmiotu, minąć go parę razy, nagle zmienić kurs.... Wiem na pewno, że sprawia mu to ogromną frajdę. Kiedy usłyszy "Szukaj!" startuje najszybciej, jak potrafi i zabiera się za przeszukiwanie terenu. Czasami zabawnie wygląda to, jak oddala się od piłki o dobre dziesięć metrów, a mimo to z nieustającym zapałem zatacza szerokie kręgi z głową przy ziemi. O ile odnalezienie zabawki w terenie nierzadko jest dla niego problematyczne (a czasem, kiedy już ma ją w pysku uznaje, że on nie został wysłany po piłeczkę żółtą, tylko czerwoną, którą na pewno gdzieś po drodze widział, gdzie ona się podziała?), o tyle w pomieszczeniu radzi sobie doskonale i niemal natychmiastowo ją namierza. Radość w obu przypadkach jest taka sama, ponieważ w domu szybko schowają ją ponownie, na zewnątrz można sobie dłużej pobiegać ;) Dla Jima jest to bardzo interesująca forma rozrywki, ponieważ nie jest psem, który biega bez wyraźnego celu.

Nie zawsze wszystko idzie po jego myśli...

Ale kiedy w końcu poprawnie ustali się lokalizację piłki....

Można domagać się powtórki!

Pozdrawiamy!